Hi, ik ben Henk,

en dit is mijn verhaal.

Het gaat over een jongen die op ontdekkingsreis gaat. In een reis die begint in een zelfgebouwde gevangenis maar gaandeweg een pad van bevrijding volgt. Bevrijding door het najagen van een droom. Deze droom omvat een fietsreis naar de andere kant van de wereld. De reis draait niet alleen om vrijheid, maar ook om het ontdekken van waarden, identiteit en betekenis.

In het verhaal worden jeugdherinneringen verbonden met een volwassen leven waarin het reizen op de fiets een enorme rol speelt.

Dat dit verhaal je mag inspireren om buiten op avontuur te gaan en jezelf en de wereld te ontdekken.

De muur

In een klein dorp een paar decennia geleden, op het noordelijk halfrond van de planeet aarde, was er eens een kleine jongen met de naam Henk. Henk was een beetje bang van geest omdat hij in een angstaanjagende realiteit leefde met een heel vermoeiend monster. Het monster droeg veel liefde met zich mee maar het ding was, soms kon het monster het gewoon niet helpen en kreeg hij ruzie met Henk.

De ogen van het monster fonkelden dan en de lange donzige armen reikten helemaal naar hem uit en maakten hem helemaal bang en verward. Henk wist niet echt hoe hij hiermee om moest gaan en begon een muur te bouwen om het vermoeide monster ondanks alle verwarring te overleven.

 

Bang om te spelen

De tijd ging voorbij en het zou leuk zijn als Henk op een gegeven moment erop uit zou gaan en vrienden zou maken in de wereld buiten de muur. Maar Henk stond er nog steeds achter om er een grotere en sterkere muur van te maken.

Kinderen waren buiten aan het spelen. Sommigen hielden elkaars hand vast, sommigen hielden van bloemen en sommigen speelden zelfs een instrument. Ze zagen er lief en opgewekt uit en wilden heel graag dat Henk ook deel uitmaakte van dat kinderfeestje.

“Kom met ons spelen,” zeiden ze dan, “we zijn super lief en het is hier heel leuk, dat beloven we je!”

Henk keek hen aan, schudde zijn hoofd met die bezorgde blik op zijn gezicht, want hij wilde sterk zijn maar was echt te bang en wist niet wat hij moest doen. Met die bange gedachte zette hij nog maar een nieuwe steen op de muur.

 

Overleven

Henk voelde zich leeg van binnen terwijl hij naar de wereld keek vanaf zijn prachtig gebouwde sterke muur.

Als je diep in zijn ogen keek, zou je bijna voelen wat hij zou voelen. Alsof hij met alleen die blik zou kunnen zeggen: “Ik ben helemaal ok met mezelf, let maar niet op mij”. Maar dieper, veel dieper achter die eerste indruk, was er de teleurstelling dat het gedeelde geluk van de spelende kinderen niet bestond.

Op een dag wilde dit meestal slimme en opgewekte monster een einde maken aan dat diepe gevoel van teleurstelling en begon Henk te vertellen wat het monster erg belangrijk vond om een goed leven te leiden: “Waarom?”, riep het monster dan in een wat twijfelachtige toon: “Waarom heb je jezelf zo losgekoppeld en weet je, dat zal nooit vervulling geven aan je stralende en mooie ziel. Je hebt alle moeite genomen om een muur te bouwen en nu ben je helemaal verdrietig!”

Veilig en comfortabel 

“Dat is een oordelend monster”, zou Henk denken, “hij hoeft niet om te gaan met al die enge gevoelens die ik heb! Ik voel me nu veilig en dat is het enige dat nu telt voor mij.”

Zo rechtvaardigde Henk zijn eigen gevoelens van achter de muur, terwijl speelse monsters de wereld zo groot, mooi en kleurrijk lieten lijken. Henk leerde zijn problemen heel goed op te lossen. Hij zou niet reactief zijn op het leven, nee, integendeel, hij slaagde erin zichzelf nieuwsgierig te houden naar alles. Het leek alleen zo ver van hem af te staan.

Henk zou zich sociaal erg ongemakkelijk voelen en altijd bang zijn dat ze het ooit zouden ontdekken. Ontdekken dat hij niet genoeg was. Sterk genoeg. Slim genoeg. Knap genoeg. Hij zou de behoefte hebben om contact te maken met anderen en vrienden te maken, maar er zou nooit een echte connectie kunnen zijn. Bang om gekwetst te worden en bang om geliefd te worden omdat Henk diep van binnen bang was om er niet toe te doen.

Het was dit diepe onzekere gevoel dat hem echt verdrietig maakte.

Hij zou worden geconfronteerd met glimlachende mensen die hun rugzakken vulden alsof ze waarden verzamelden die hun identiteit zouden vormen. Het heeft dat beeld dat in het leven alles draait om karaktervorming door alle prachtige verbindingen en geweldige levenswaarden die op een gepassioneerde manier worden geleefd.

Het leek erop dat iedereen vriendschappen met elkaar aan het bouwen was. Kinderen speelden buiten en vulden allemaal hun rugzakken met mooie ervaringen en kleurrijke herinneringen.

Henk zou een groeiende afstand voelen tussen hem en alles wat er gebeurde in de samenleving waarin hij opgroeide.

De lege rugzak

Henk begreep dat helemaal niet. In zijn eigen onbewuste zijn had hij die gedeelde ervaringen en kleurrijke herinneringen niet nodig.

“Ik kan helemaal onafhankelijk leven en heb niemand anders nodig!” zou hij trots zeggen. Maar maakte deze houding zijn leven echt de moeite waard?

Op een dag keek hij naar zijn eigen rugzak en schudde die een beetje achter de muur. Maar er was niet veel in te vinden.

Een grote enge wereld

Henk liep een wereld binnen waar het moeilijk was om zich ergens mee te identificeren. Donkere kleuren haalden alles in wat mooi en kleurrijk kon zijn. Zijn eigen nieuwsgierigheid veranderde in een wereld waarin deze duisternis een vertrouwde kleur werd.

Er was een monster dat de belichaming was van die duisternis in een visachtig uiterlijk. Niemand wist echt waarom het monster visachtig was. Het bleek gewoon zo te zijn.

Het vismonster kwam naar Henk toe en het was echt moeilijk te zeggen waar dit monster naar op zoek was. De kleurrijke monsters hadden het beste voor met Henk maar hij had sterk het gevoel dat dit niet het geval was met dit monster.

Het monster fluisterde in zijn oor: ‘Hé, zie je die staart daarginds? Je kunt er een mooie wandeling over maken en dan vergeet je al je onzekerheden!”

Henk vertrouwde het vismonster niet en hij rende heel snel weg. En hij kon zo hard rennen vanwege zijn lege rugzak.

De vreugdevolle ontdekking

Gelukkig voor hem werden de dagen rooskleuriger, aangezien dit altijd het geval was in de steeds veranderende emoties die hij voelde.

Op een dag zag hij iets dat hem echt trof. Tijdens zijn ontdekkingstocht ontdekte hij mensen die allerlei soorten wandelingen en fietsavonturen deden. In de natuur, landen en culturen ver weg.

Henk keek nog eens wat beter en probeerde te begrijpen wat deze mensen precies aan het doen waren en waarom ze allemaal zo tevreden leken met hun leven. Het vreemde voor Henk was dat ze echt leken te leven in een wereld zonder bemoeizuchtige monsters.

“Wat een wereld zou dat zijn!” Riep Henk onbedoeld hardop in zijn eigen vreugdevolle ontdekking.

De reis

Deze dag veranderde alles voor hem.

Ineens raakte Henk helemaal opgewonden over het leven en de toekomst. Hij begon zich voor te stellen dat hij zou fietsen over de hele wereld. Met elk puzzelstukje verbond hij een steeds groter wordend dromerig beeld van wegen die door indrukwekkende bergen gingen.

Het was het begin van een levensveranderende droom waarbij een fiets betrokken was, een tent om in te overnachten en wat spieren in zijn benen om zichzelf ergens te kunnen brengen.

Zorgen die hem zouden bezighouden, verdwenen als sneeuw voor de zon. Er groeide iets in Henk en het was iets dat alle hoop op een zorgeloze toekomst vervulde. Weg van alle monsters die in de eerste plaats zijn zorgen leken te creëren!

En dus zwierf Henk in zijn eerste echte droom als een ontsnappingsplan en bevrijding van zijn eigen gevangenis. Het idee werd werkelijkheid, een reis alleen op de fiets.

Op een gegeven moment was alles besloten en was er geen weg meer terug.

 

Nadat hij een fiets had gekocht en wat uitrusting zoals een tent, slaapzak en wat andere spullen, fietste Henk weg van de muur en alle monsters. Hij ontdekte al snel dat er overal monsters zijn, maar ze zagen er vredig en gelukkig uit en stonden open voor allerlei connecties.

Sommige zagen er zelfs verbazingwekkend grappig en interessant uit.

Van een wereld waarin Henk zich eenzaam en vaak verdrietig voelde, fietste hij een wereld binnen waar hij ruimte kon maken voor zijn eigen emoties en zich echt tevreden kon voelen met wat hij deed. Een gevoel dat van een plek diep in hem kwam.

Een wereld van magisch avontuur

Zijn problemen leken ineens heel klein in vergelijking met een grote wereld met magisch avontuur. En het mooie was dat Henk leerde het leven simpel te houden en zich alleen zorgen te maken over dingen die er echt toe deden.

Nieuwe inzichten

Er was een plek waar dit ene monster Henk zo vaak voor had gewaarschuwd.

Een plek waar een of ander boos persoon een heel gevaarlijk land zou regeren. Toen hij op die plek aankwam, realiseerde hij zich dat de mensen lief en zorgzaam voor hem waren. Mensen die hem niet kenden maar waarmee al snel een band ontstond. Ondanks dat hij een eenzame vreemdeling was, creëerden deze mensen veilige ruimtes voor Henk en zorgden ze voor hem met allerlei heerlijk eten en zelfs hartverwarmende cadeaus.

Op deze momenten was er een twinkeling in zijn ogen, alsof hij dan tegen zichzelf zei: ‘het leven is toch zo slecht nog niet!’

Henk liet veel conditionering uit zijn verleden los en werd zich meer en meer bewust van de privileges die hij had, alleen maar omdat hij een wit persoon was, geboren in een welvarend land.

Het was dit begrip voor belangrijke waarden, waarden die de monsters hem van achter de muur probeerden over te brengen toen hij klein was, waar hij toen niet voor open kon staan.

De wet van de natuur

Henk groeide op in een wereld waarin hij zich sterk verbonden voelde met negatieve emoties uit zijn jeugdherinneringen. Een wereld waarin alles om hem en zijn gevoelens leek te gaan. Het maakte hem bang voor zijn eigen verhaal en zijn eigen gedachten.

Door alle ervaringen met het reizen op de fiets leerde Henk dat hij deel uitmaakte van een wereld die veel groter was dan alleen zijn eigen kleine verborgen plekje achter de muur. Dit besef zorgde ervoor dat alle gedachten en twijfels over hemzelf een stuk minder werden.

In verbinding

Er was een vreugde die diep van binnen in hem begon te twinkelen. Vroeger zou hij sterk vanuit zijn eigen gedachten leven maar nu was het anders. Mensen waren geen vreemden meer voor hem, hoe ze er ook uitzagen en hoe oud ze ook mochten lijken. Hij werd overrompeld door geweldige gevoelens van geluk die voortkwamen uit alle ervaringen en ontmoetingen onderweg.

Het donzige aardappelmonster

Op een dag tijdens zijn reis kwam Henk een groot, vreemd maar erg vriendelijk monster tegen die zacht aanvoelde en eruit zag als een aardappel.

“Het leven zelf is niets totdat het geleefd wordt”, zei dit donzige monster terwijl ze met haar vinger wees, “wij zijn het die er betekenis aan geven en waarde is niets meer dan de betekenis die we eraan geven!”

Henk zou het aardappelmonster een brutale glimlach geven terwijl hij probeerde de indruk te wekken dat hij precies wist van de wijsheid die zojuist was verteld. Pas later in zijn reis begonnen deze woorden van waarde te zijn.

De reis was niet helemaal zo makkelijk, er waren zo nu en dan geconditioneerde reacties uit het verleden. Maar geleidelijk doorbrak hij het patroon van die geconditioneerde reacties die negatieve emoties met zich meebrachten. Zo werd hij zich elke keer meer bewust dat deze gewaarwordingen voortdurend veranderden.

Levend voelen

Henk kwam in zijn reis in hoge bergen, het was laat in de herfst toen de winter al naderde. Hij zou bang zijn omdat er extreme kou en sneeuw aan zou komen. Gelukkig zou Henk die kou omarmen als onderdeel van de steeds veranderende natuurlijke seizoenen.

De kou hielp hem zelfs dieper te verbinden met zijn eigen zijn.

Op een dag gebeurde er iets heel speciaals. Er was een kort moment die erg krachtig was. Een moment waarop hij zijn gedachten heen en weer voelde slingeren tussen sombere jeugdherinneringen en een nu prachtig volwassen leven.

“Geluk is niet echt het punt”, dacht Henk op dat moment “Verdrietig en angstig zijn is een belangrijk onderdeel van het menselijk leven en als ik er geen ruimte voor maak, blijf ik gewoon steeds meer van die verdriet en angst verzamelen”.

Hij zou langzamer lopen dan ooit, maar met een volle rugzak op zijn rug. Helemaal gevuld met meer besef van zijn eigen zijn, dat om zichzelf te veranderen, hij zich eerst op zijn gemak moest voelen met zijn ongemakkelijke zelf.

Hij zou meer dan ooit begrijpen dat een goede relatie met zichzelf inherent is aan het creëren van zinvolle activiteiten en zinvolle relaties in de buitenwereld.

Het einde

Tekst Henk van Dillen
Tekeningen Tegan Phillips